Współczesne konstrukcje przemysłowe i inżynieryjne coraz częściej opierają się na lekkich materiałach cienkościennych, które wymagają niezawodnych, a jednocześnie technologicznie efektywnych metod łączenia. Tradycyjne sposoby wykonywania gwintów w takich elementach często okazują się niewystarczające pod względem wytrzymałości, powtarzalności oraz ekonomiki produkcji. W odpowiedzi na te potrzeby rozwinięto technologię nitonakrętek – elementów złącznych umożliwiających szybkie i trwałe tworzenie gwintowanych punktów montażowych bez konieczności dostępu do drugiej strony materiału.

Czym są nitonakrętki?

Nitonakrętki to specjalistyczne elementy złączne, które umożliwiają wykonanie trwałego gwintu w cienkościennych materiałach, takich jak blacha, profile aluminiowe czy tworzywa sztuczne. Konstrukcyjnie przypominają tuleję z wewnętrznym gwintem oraz kołnierzem oporowym. Po osadzeniu w przygotowanym otworze i zaciśnięciu przy użyciu odpowiedniego narzędzia ulegają trwałemu odkształceniu plastycznemu, tworząc od strony niewidocznej tzw. kołnierz zaciskowy.

W praktyce nitonakrętki stanowią alternatywę dla tradycyjnego gwintowania otworów. W przypadku cienkich materiałów wykonanie klasycznego gwintu jest niemożliwe lub nie zapewnia wystarczającej wytrzymałości. Zastosowanie nitonakrętki pozwala uzyskać pełnowartościowy gwint metryczny (np. M4, M5, M6, M8), bez konieczności dostępu do drugiej strony łączonego elementu.

Na rynku dostępne są nitonakrętki wykonane ze stali węglowej, stali nierdzewnej oraz aluminium. Różnią się również konstrukcją kołnierza (płaski, stożkowy, powiększony) oraz kształtem tulei (gładka, radełkowana, sześciokątna), co pozwala dopasować je do konkretnych warunków eksploatacyjnych i wymagań projektowych.

Jakie zastosowanie mają nitonakrętki?

Zakres zastosowań nitonakrętek jest bardzo szeroki i obejmuje zarówno przemysł ciężki, jak i drobne prace warsztatowe. W branży motoryzacyjnej wykorzystuje się je do montażu elementów karoserii, mocowania nadkoli, uchwytów czy wyposażenia dodatkowego. W przemyśle maszynowym i produkcyjnym umożliwiają szybkie tworzenie punktów montażowych w obudowach urządzeń oraz konstrukcjach stalowych.

Jak zamontować nitonakrętki krok po kroku?

Profesjonalny montaż nitonakrętki wymaga zachowania odpowiedniej procedury technologicznej. Błędy na etapie przygotowania otworu lub doboru średnicy mogą skutkować obniżeniem nośności połączenia.

Krok 1: Dobór średnicy otworu
Każda nitonakrętka posiada określoną średnicę montażową. Otwór należy wykonać zgodnie z kartą techniczną producenta. Zbyt duży otwór spowoduje obracanie się elementu, zbyt mały – utrudni prawidłowe osadzenie.

Krok 2: Przygotowanie krawędzi
Po wierceniu należy usunąć ostre krawędzie. Zapewnia to prawidłowe przyleganie kołnierza i równomierne rozłożenie sił.

Krok 3: Wkręcenie nitonakrętki na trzpień narzędzia
Nitonakrętkę nakręca się na gwintowany trzpień nitownicy ręcznej, pneumatycznej lub akumulatorowej. Ważne jest pełne dokręcenie do czoła narzędzia.

Krok 4: Zaciskanie
Po umieszczeniu nitonakrętki w otworze należy uruchomić mechanizm zaciskowy. Tuleja odkształca się po stronie niewidocznej, tworząc trwałe zakotwienie.

Krok 5: Kontrola montażu
Po wykręceniu trzpienia należy sprawdzić stabilność osadzenia oraz osiowość gwintu. Prawidłowo zamontowana nitonakrętka nie powinna obracać się w otworze.

W zastosowaniach przemysłowych rekomenduje się przeprowadzanie prób wytrzymałościowych oraz kontrolę momentu dokręcania śruby, szczególnie w konstrukcjach narażonych na drgania.

Podsumowanie

Nitonakrętki stanowią zaawansowane technologicznie rozwiązanie w obszarze połączeń gwintowanych w cienkościennych materiałach. Łączą w sobie prostotę montażu, wysoką nośność oraz możliwość serwisowania połączenia. Dzięki różnorodności materiałów i wariantów konstrukcyjnych mogą być stosowane zarówno w przemyśle ciężkim, jak i w precyzyjnych aplikacjach technicznych.

Ich prawidłowy dobór oraz profesjonalny montaż gwarantują trwałość i bezpieczeństwo połączeń. Z perspektywy inżynierskiej są one jednym z najbardziej efektywnych sposobów tworzenia gwintów w miejscach, gdzie klasyczne metody okazują się niewystarczające.